Misery Signals

Öncelikle Milwaukee’li bu metalcore abilerinin nerden türediğini açıklayayım sizlere o halde… Bu o kadar karışık bir süreçtir ki başlangıç tarihi 1999 yılına dek gider… «7 angels 7 plagues» adı altında müzik hayatlarına başlayan vokal «Temo Rios», gitarlar «Matt Matera» ve «Ryan Morgan», davulcu «Jared Logan» ve basçı «Kyle Johnson» 2000 yılının ortalarına kadar birlikte çalıştıktan sonra, End This Day adlı grubun eski vokali «Matthew Dixon» bir kaç aylığına gruba dahil olmuştur, ama 5-6 ay sonra müdahil hale gelmiştir… 2001 yılına dek bu kadroyla turlarda takılan grup, vokal Temo Rios’un tekrar ayrılması ile Matt Dixon’a geri dönüş yapmış, ancak uyum sorunu nedeniyle fazla ilerleme kaydememişlerdir… Tam bu sırada da imdatlarına Compromise grubunun vokalisti «Jesse Zaraska» yetişmiştir ve 2001 yılı yaz aylarında ilk albümleri olan «The Jhazmyne’s Lullaby»yi piyasaya salmışlardır… Bundan önce 1999 yılında çıkardıkları «Until The Day Breathes And The Shadows Flee» adındaki EP ise bir deneme niteliği taşıdığı için pek de mühimmat taşımamaktadır… daha ilk albümleriyle metalcore sahnelerinde boy göstermeye başlayan bu elemanlar, sayısız performanslar ve konserler vererek takipçilerinin sayılarını da muazzam şekilde artırmıştır…

Bu Jesse Zaraska şahsiyeti kanada vatandaşıdır ve grup bu vakitten sonra bir milwaukee, bir kanada, gezip tozmuşlardır… Ama ne olduysa o vakitlerde olmuştur zaten… Sarhoş bir sürücünün, hatta afedersiniz dallamanın birinin tur karavanlarına sağlam şekilde bindirmesiyle grubun iki elemanı hayatlarını kaybetmiştir… Bu olaydan sonra Ryan, Kyle ve Jesse kafa kafaya vererek, Misery Signals’in temellerini tam olarak atmışlardır… Hemen akabinde davulcu arkadaş branden tesadüf eseri gruba dahil olarak ve Stu Ross da ikinci gitara geçerek, Misery Signals’ın başlangıç kadrosunu oluşturmuşlardır…

2004 yılına kadar çalışmalarını sürdüren grubun ilk albümü Ferret Records etiketiyle çıkmıştır; «Of Malice and The Magnum Heart» isimli bu çıkış albümleri, hardcore/metalcore türünde o yılın en çok ilgi çekmiş olan çalışmalarından olmuştur… The Dillinger Escape Plan, Every Time I Die, Bleeding Through, Strapping Young Lad, Darkest Hour ve Eighteen Visions gibi gruplarla takılmalarına direkt olarak etki etmiştir bu atakları ve o vakitten sonra da elemanların önü alınamamıştır zaten… Grup bu kadroyla 2005’in sonlarına kadar devam ederken, vokal Jesse beylerin kanada’ya dönmek zorunda kalmasıyla buruk bir ayrılık yaşayan elemanlar, her tarafından yetenek akan bir diğer süper vokal Karl Schubach’ı kendi bünyelerine alarak şu anki yapısına kavuşturmuşlardır grubu ve çok da iyi etmişlerdir…

2006 yılı içersinde ise, daha önceden Zao ve Chimaira gibi gruplarla çalışmış ünlü yapımcı Ben Schigel sazı eline almıştır ve grup aylar süren çalışmaları sonucunda yaz aylarında ikinci albümleri olan «Mirrors»ı piyasaya sürmüşlerdir… Misery Signals’in bütün tarihçesini, elemanlarının ruh halini, yaşadıklarını, yaşayamadıklarını ve hayallerini birebir yansıtabilen, tamamen «yürekten» gelmiş şarkılardan oluşan bu albümdeki her şarkıyı ayrı ayrı özümsemek ve hissi şekilde dinlemek gerekiyor… Metalcore sound’unu duyup, «bu ne yahu, paso gürültü!» denmemelidir, sözleri bir bir incelenmeli ve ne denli dokunaklı olduğu anlaşılmalıdır… Gitarların tonları, vokalin ruhunu tamamiyle vererek ürettiği harika brutal vokali, davulun sadece drum ya da cross’tan oluşmadığını gösteren Brandon ve onun bas ile muazzam uyumu, gerekirse bir kulaklıkla ve biraz yüksek bir ses seviyesiyle dinlenmelidir…